7 Values : Behind The Scenes

                                                                                                                                                                     

                                                                                                                                                                                                                     

 

by Artis:: 

     

  Content of Calendar 

 Editor

หน้า 1           Thaivi.com Not For Sale

หน้า2             feb 6 “วิธีเซียนหุ้นมูลค่า”

หน้า 3            feb 11 ประมวลภาพเด็ด ศึก…ไทวีไอ กอล์ฟคัพ

หน้า 4            feb 15 One fine day with Chatchai

หน้า 5            feb 20 ชวนไปราไว (ร้านเสริมสวย)

……………………………………………………………………………………..

 

สวัสดีเดือนแห่งความรัก     

     พูดถึงเรื่องบล็อค ข้อดี คือ ไม่ต้องรอทุกเรื่อง เรื่องไหนจบ ก็ ลงได้ update มาก ๆ  ต้องติดตามบ่อย ๆ เหมือนข่าวในทีวี  ไม่ล้าสมัยไปก่อน ไม่เหมือนนิตยสาร ข่าวผ่านมาเดือนหนึ่งแล้ว  แต่ข้อเสีย คือเอาไปอ่านในห้องน้ำไม่ได้  จัดรูปหน้าไม่สวย  พอเอา Blog กับ Magazine รวมกัน ก็มันส์

       พูดถึงเรื่องความรัก อดคิดถึงคุณเจย์โชว์ไมได้  คือเขาแต่งกลอนเก่งมากก ไม่เชื่อไปอ่านที่บล็อคเขาได้ 

          http://poems.thaivi.net/

  พี่ระพิณเล่านิทานเก่ง ปรัชญาเยอะ น่าฟัง ความคิดต่อยอดไม่มีจบ

 http://raphinphraiwal.thaivi.net/ 

 พี่อีโต้ง่วนอยุ่กับ index   ต้องเปลี่ยนชื่อเป็น นอสตาดาอีโต้  http://trading.thaivi.net/ 

      พี่แมกซ์อารมณ์ตลกเหลือร้าย เห็นชื่อกระทู้ คิดไปอีกทาง ร้ายจริงๆ เรื่อง คิดชื่อ  http://matrix.thaivi.net/   และยังมีดี ๆอีก ตึม  ต้องไปอ่านกันเอง

       Updated Blogs  ล่าสุด 19 feb 2007 14:45 

SEAFCO on the Blog

“…………..”

Wow Aprint!

ใครว่านักลงทุนไม่มีหัวใจ

โลกใบเล็กของหนู

MMS from UAE

Raphin’s Blog

สบาย ๆ สไตล์ Matrix

โลกในมุมมองของ ดร.นิเวศน์

Arjan Mon

pink world

Value Trading

MSC on the Blog

Thai Value Investor Blogs

Muffin’s Investment and Life

News from THAIVI

Ball

Invisible Hand

PTT on the Blog

รวมเรื่องไร้สาระ

Rudder Investment Daily

……………………………………………………………………………… 

        เดือนนี้ พิเศษหลายๆ อย่าง  จากกระทู้  สัมมนา “วิถีเซียนหุ้นมูลค่า”  เปิดตัวหนังสือ Value Way ใครไม่ไปไม่ต้องเสียดาย ผมไปทำข่าวถ่ายรูปเพื่อน ๆ มาฝาก ใครหล่อแบบไหน ดูกันเอาเองครับ  

     วันเสาร์ที่ 10 กุมภา   เพื่อน ๆ สมาชิก นัดดวลสวิงกอล์ฟ ของชมรม ไม่พลาดเหมือนกัน  ใครวงแบบไหน จะเก็บภาพบรรยากาศมาฝากอีกเช่นเคย  งานนี้สนุกครับ  คนกันเองทั้งนั้น  ใครอยากไป ติดต่อที่คุณบอลได้ในกระทู้  http://www.thaivi.com/webboard/viewtopic.php?t=22532

   ใครเป็นแฟนพี่ฉัตรบ้าง ยกมือขึ้น  ผมคนหนึ่งแหละ ” one fine day with Chatchai”   memo on feb 15  

    ราไว (ร้านเสริมสวย)  ร้านนี้มีอะไรแปลก ๆ  นะครับ   http://www.thaivi.com/webboard/viewtopic.php?t=22769   memo on feb 20 ครับ

…………………………………………………………………………………………………………

        ฉบับเดือนหน้า March 5  หน้าปก ”finding the best of Jeng” ลุ่มลึก กับ true spirit & mind ที่ smart & sophisticated ของผู้ชายคนนี้  ห้ามพลาดครับ

       เดือนหน้ายังได้รับความกรุณาจาก พี่ WEB  อนุญาตให้ไปชมของสะสมเกี่ยวกับ Warren Buffet  นึกแล้วตื่นเต้นครับ ใครเป็นแฟนพันธ์แท้พี่ WEB  ติดตามอ่านได้ที่   http://warrenbuffettfan.blogspot.com/

     ฉบับนี้กราบลาทุกท่านไปก่อน สวัสดีครับ    

……………………………………………………..             

 

by  Snowman::

 

จากกระทู้ ;  5 ขวบแล้วครับ  Mon money Sun Dec 10, 2006 6:59 pm    

http://www.thaivi.com/webboard/viewtopic.php?t=21472

……………………………………………………………………………………………………………

   ต่อจากกระทู้นี้  ผมไปขอสัมภาษณ์พี่มนที่บ้านมีนบุรี บ่าย ๆ แก่ บ้านพี่มน ร่มรื่น อากาศบริสุทธิ์  บรรยากาศเป็นใจ ขอคุยซะเลย  5ปี แล้ว มันต้องมีอะไรมากกว่านี้ซิ อยากรู้ ก็แวะไป พี่มนตรีก็ไม่รังเกียจ  ต้องขอขอบคุณพี่ ณ ที่นี้ด้วย  เชิญครับ  เชิญกางแขนออกกว้าง ๆ แล้วกอดผู้ชายคนนี้  แล้ว อ่านทุกทัศนะจากปากคำของผู้ชายที่ไม่ธรรมดาอย่าง “มนตรี นิพิฐวิทยา”  ผู้นำทัพแห่ง Thai Value Investor  

 ^O-O^ Thaivi.com เกิดขึ้นได้ยังไง ครับ: 

พี่มนตรี — เริ่มแรก อยากจะมีเพื่อน ที่เป็นแบบประเภทเดียวกัน คือทุกวันไปลงทุน ก้เห็นแต่พวกนักเก็งกำไร แต่เราก็เป็นนักลงทุน ที่นี้เราก็อยากจะดูว่ามีนักลงทุนกี่คนที่เป็นเหมือนเรา จะได้มีเพื่อนไว้คิดเหมือนกัน พูดแบบเดียวกัน เมื่อก่อนมันมีเว็บ ตลาดหุ้น ดอท คอม ไม่รู้เดี๋ยวนี้ยังมีอีกหรือปล่าวนะ ในนั้นก็จะมีพวกนักลงทุนเก็งกำไร มีแบบวีไอผสมปนเปวุ่นวายกันไปหมดเลย และก็จะแซวกันไปแซวกันมา สุดท้าย  เอ๊ะ! ถ้าเราดึงเฉพาะ value investor อย่างเดียวมาอยู่ ที่เดียวกันก็น่าจะดี  ก็เลยไปตั้งเว็บไซค์ขึ้นมาเป็น Thai value investor.com ตอนแรกจะตั้งเป็น value investor นะ  แต่มีคนจองไปแล้วเสียก่อน  แต่พอใส่ Thai value investor เข้าไป  มันยาวหน่อย แต่มันไม่มีใครเอา ไม่มีใครจอง มันก็เลยกลายเป็นชื่อนี้  ต่อมา มันยาวไป  ก็เลยเปลี่ยนเป็น Thaivi.com  จนปัจจุบันทุกวันนี้  

  ^O-O^ และวันหนึ่งก็มีคนมาขอซื้อ Website นี้จากพี่:  

พี่มนตรี——ก็มีปีที่แล้ว  มีคนสิงคโปร์  เขาเข้ามาทำไมธุรกิจ IR ในประเทศไทย ก็มาติดต่อ มาตะล่อม ๆ  วันหนึ่งก็โทรมาจะขอซื้อ 3 ล้าน   คือที่สิงคโปร์มี website ชื่ออะไรนะ ผมจำชื่อไม่ได้ละ แต่ว่ามันเป็นของสมาคมนักลงทุนของสิงคโปร์ ซึงเขา strong มากเลยนะ เพราะเขาไม่ได้ลงทุนแค่ที่สิงคโปรที่เดียว เขาไป ไทย จีน มาเลเซีย ฮ่องกง ญี่ปุ่น เขาไปหมด ที่นี้มันเคยเกิดปัญหา เรื่องที่มาเลเซีย ล็อคค่าเงิน ไม่ให้เอาเงินออก ตอนวิกฤตเศรษฐกิจปี 40 เขาล็อคค่าเงินเลย จำได้ไหม  นายกมหาเดย์ ที่นี้สิงคดโปรมันอยู่ในนั้นมันก็ซวยดิ ไม่รู้ล่วงหน้า  สมาคมนี้ก็เลยก่อตั้งขึ้นมา เมื่อ 5 ปีที่แล้ว แล้วเขาก็ลุยจนเอาเงินออกมาจนได้  คือเรื่องของเรื่อง เขามีธุรกิจ IR ซึ่งก็ คือ  investor relations  อยุ่แล้ว ก็คือจะเอาเข้าไปขาย แพคแกจ แล้วก็จะใช้ community แบบ thaivi ที่มีอยู่  เอา IR เข้ามาเสริม  ซึ่งที่สิงคโปรมันเวิร์คมาก เขามีลูกค้าที่ทำ IR กับเขาเยอะมาก เขาจะเอาของเราไปผนวกกับของเขา ใช้ช่องทางนี้โฆษณา IR ของแต่ละบริษัทเพื่อจัดกิจกรรม วันดีคืนดีมาตะล่อมเรา คิดว่าอยู่มัดแล้ว มาขอซื้อ 3 ล้าน  ตั้งไว้ 150 ล้าน ตั้งราคาไม่ให้เขาซื้อ  ตั้งไว้อย่างนั้น เพราะไม่อยากขาย 

^O-O^ ถ้าเขากลับมาแล้วกำเงิน 150 ล้านขอซื้อ พี่จะขายไหม:
         
พี่มนตรี —- ยังไงก็ไม่ขาย  Thaivi มันเป็น community ของทุกคน ขายได้ยังไง ความเป็นวีไอ ไม่ใช่ใครเอาไปทำแล้วจะกลายเป็น สังคมแบบนี้  ถ้าทำเป็นเชิงธุกิจ ก็ไม่ออกมาเป็นสังคมแบบนี้ ก็บอกเขานะ  ยูเอาไป ยูทำไม่ได้แบบนี้หรอก ยุบอกยุไม่มีค่าใช้จ่าย ยูโพสลงไป ใครก็ไม่รู้ไม่เคยเห็นหน้าเห็นค่าตาด้วยซ้ำ โอนเงินตูม ๆ  เข้ามา ถ้ายูเอาไปทำ ยังไงก็ไม่ใช่แบบนี้ มันเป็นสังคมที่อยู่ร่วมกันโดยไม่มีผลประโยชน์ ยูเอาชื่อไป ยูก็ได้แค่นั้นแหละ ไออาจจะตั้งใหม่ก็ได้

 ^O-O^ ปีนี้ ครบรอบ 5 ปี พี่มอง อีก 5 ปี เป็นยังไง:

 พี่มนตรี——   คงเป็นแบบทุกวันนี้  แต่จะมีคนใหม่เข้ามาเพิ่มเรื่อยๆ   5 ปีที่ผ่านมา  ส่วนใหญ่คนเดิมก็ยังอยู่ แต่มีเพิ่มขึ้นทุกปี  สปอนเซอร์ใหม่ ๆ ก็มีเข้ามานะ  มา cover ค่าใช้จ่าย 5 ปี ที่ผ่านมา เราก็เลยอยู่ได้ ไม่ได้ไปไกล กว่านี้ แค่เว็บบอร์ดมานั่งคุยกันเท่านั้นนี้เอง  ถ้าถามว่าจะไปเอาข้อมูล อะไรต่อมิอะไร  มาทำอะไรต่อ ข้ออมูลนี้เขาอาจซื้อขายกันได้  แต่เราไม่มีปัญญา

^O-O^ ตอนนี้เริ่มมี Blogs ใน Thaivi พี่มี vision ยังไงครับ:   พี่มนตรี —เท่าที่มอง ต่อไป web board จะไม่ hot เขาเรียกว่าอะไร อาจจะล้าสมัยไปแล้วเปลี่ยน เปลี่ยนจาก คือ ตอนนี้  blogs มันมาแรง มันมีข้อดีอย่าง ไม่เหมือนกระทู้ คนไม่อ่านก็ ตก ตก ลงไปเรื่อย ๆ แต่ blogs ของใครของมัน  contents ที่มี ก็จะตกช้าลงไปหน่อย  แยกกันไป  อาจจะดูลำบากหน่อย  แต่ถ้าต้องการจะดูว่าคน ๆ นี้ คือใคร  อย่างผมนี่   ต้องการรู้ว่าผมพูดอะไรไว้บ้างยังไง  มันก็ง่ายขึ้น แต่เว็บบอร์ดเราก้ไม่ลบทิ้งนะ 5 ปีที่ผ่านมา  database ที่อยู่ในนั้น มีค่ามหาศาล แล้วไม่ต้องซื้อ ไม่ต้องหา แต่ละคน เอาความรู้ เอาประสบการณ์ของแต่ละช่วงเวลามาใสไว้ในนั้น เพียงแต่ว่า คนที่เข้ามาใหม่  ไม่ขยันเข้าไปอ่าน อยากรู้ประวัติศาสตร์ ช่วงโน้น ช่วงนี้ เป็นยังไง ถ้าย้อนไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ตอนที่ดัชนียังไม่ถึง 300 แล้วจะรู้เลย ว่า สมัยนั้น เขาพูดกันถึงเรื่องอะไร แต่ช่วงนี้เปลี่ยนไปเยอะ ไม่เหมือนช่วง 300 จุด  ย้อนหลัง ไป 3 ปีที่แล้ว เราคุยเรื่องหลักการ พื้นฐานกันซะมากกว่า เดี๋ยวนี้มีแต่คนโพสเรื่องอะไรละ เรื่องบริษัทโน้นจะดีไหม มี PE เท่าไร เรื่องผลประกอบการจะออกมายังไง  เริ่มหนีห่างจากหลักการ เป็นตัวๆ ไป  แล้วเอาวิธีการเข้ามาแทน ลงทุนมีสองอย่าง หลักการ กับ วิธีการ หลัง ๆจะคุยกันเรื่องวิธีการซะส่วนใหญ่ โดยลืมหลักการไป  พอตลาดตกที แล้วก็มีปัญหา  คุณเห็นไหมละ

^O-O^ ก็เลยเกิดเป็นทฤษฎีคลายเครียดเรโช อย่างที่พี่พูดในหนังสือเล่มใหม่:

พี่มนตรี—-คลายเครียดเรโชมีมานานแล้ว มีมาตั้งแต่เฮียคลายเครียดเขาโพสมา 5-6 ปี ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เฮียเขาเป็นผู้ใหญ่  คงเห็นมาเยอะ ความจริงมันเป็นอย่างงั้น คือ คุณอย่าไปหวัง ว่าคนที่ มาลงทุน จะมีความรู้  และศึกษาสนใจหมดทุกอย่าง มีน้อย พอมันเกิดเหตุการณ์ที่เขาไม่ขาดคิดว่าจะเกิด  บางคนประสบการณ์น้อยไม่เคยเจอ ตอนลงไป 100 กว่าจุด ผมก็ไม่เคยเจอ ตลาดเปิดมา 30 กว่าปี ไม่เคยมี  วันนั้น มีคนโทรมาหาเยอะ เป็นสิบคน   ถามจะทำยังไง  ผมก็บอก แล้วจะให้ทำยังไง ไม่เคยเจอเหมือนกัน  ผมก็บอกนั่งดูไป หรือ คุณ จะขายละ ผมว่าเขาคิดเองได้ แค่อยากจะ make sure ว่าจะให้ผมแนะนำยังไง  ผมก็บอก ไม่มีอะไรจะแนะนำ ถ้าถามผม ผมไม่ขาย  แต่บอกทุกคนได้คำเดียว สุดท้ายมันก็ต้องกลับมา

 ^O-O^ ตอนนี้พี่ลงทุนตัวไหน:

พี่มนตรี —- อย่าไปรู้เลย บอกไป คุณก็ซื้อตามหลัง ผมอยู่ดี  อยากจะรู้ไปทำไม  คุณหาเองก็ได้  ถามผม อาจจะวิเคราะห์ผิดก็ได้  ผมวิเคราะห็ผิดไม่ได้หรือไง  ถูกปล่าว ถ้าถามผมเพื่อน ๆ สนิท ๆ ก็บอกไป  แต่อย่ามาด่าผมทีหลัง คนเหมือนกัน พลาดได้เหมือนกัน ไม่ใช่ถูกไปทุกอย่าง  คือแปลกอย่าง แนะนำไปถ้าหุ้นขึ้นทันหูทันตาคุณเก่ง แต่ถ้าแนะไปไม่ขั้นไม่ลง หรือลงยังนี้ แต่วันหนึ่งมันกลับมาขึ้น ผมอาจจะดูผิดก็ได้  ใครไม่เคยผิด แต่ผิดแล้วก็รีบแก้ไข นี่คือเหตุผล ที่ผมไม่อยากบอกใคร  ถ้าไม่สนิท จริงๆ   ถึงสนิทก็จะบอก ดูด้วยนะ เวลาผมขายผมไม่บอกใครนะ ผมไปก่อนนะ เดี๋ยวมาแย่งผมขาย  หลักการบอกกันได้  แต่บางทีวิธีการไปบอกกันไม่ได้  บอกไปก็เหมือนกันหมด

 ^O-O^ สุดท้ายพี่จะฝากอะไรกับ น้องๆ ใน thaivi.com บ้างครับ:

พี่มนตรี— ก็ไม่ฝากอะไร  ก็ช่วงนี้อยุ่ได้โดยมีสปอนเซอร์เข้ามา แล้วก็มีเงินทุน TVI Fund ส่วนหนึ่ง ซึ่ง .ปีนี้ก็ได้ 10 กว่า % แล้ว ที่ได้เงินออกมา ส่วนตลาดหุ้น ไม่เคยมอง ไม่เคยมองว่าจะต้องไปไหน มองเป็นรายตัว ปีที่แล้วตลาดมันไปไหน พอร์ทผมโต 100 % ปีนี้ไม่รู้อยุ่ตรงไหน หุ้นที่เราซื้อขึ้นก็ O.K. แล้ว เพราะฉะนั้น คนที่เข้าใหม่  ๆ คนที่เข้ามาศึกษาพวกนี้  ไม่ต้องไปสนใจตลาด  ปีที่แล้วยึกยัก ๆ  อย่าง TNH หุ้นที่ผมซื้อก็ขึ้น ซื้อตั้งแต่ 2 บาท ถามว่ามันขึ้นไหม ก็หลายเท่า แต่ดัชนีทั้งปี ติดลบ 4 %  แต่หุ้นเราขึ้น มันเป็นตัว ๆ ไป  ไม่ใช่มองที่ตลาด……………………………………………………………………………………………….

by ตี๋เล็ก::

 

   จากกระทู้ :   สัมมนา “วิถีเซียนหุ้นมูลค่า”  Mon money  Posted: Sat Jan 27, 2007 http://www.thaivi.com/webboard/viewtopic.php?t=22624&postdays=0&postorder=asc&start=0 

…………………………………………………………………………………………….. 

คุณวิบูลย์ พึงประเสริฐ กับคุณ มนตรี นิพิฐวิทยา  

  

คุณณัฐดนัย เดชธีรานุกูล พิธีกร มากอารมณ์ขัน ซ้ายสุด ประกบ เซียนทั้งสอง

   คุณ  phobenius

   คุณ NinjaTurtle 

  คุณ Woody

      คุณ Eakepon

   คุณ   สุมาอี้

  

      คับคั่งครับวันนั้น งานนี้ใครไปช้าต้องยืน  ล้นห้อง  303 ณ อาคารตลาดหลักทรัพย์ งาน Investots’s day วันเสาร์ที่ 3 กุมภาพันธ์ 2550 ที่ผ่านมา  พิธีกรสาลิกาลิ้นทอง คุณณัฐดนัย เดชธีรานุกล มาก่อนเจ้าภาพเล็กน้อย ตามด้วย  คุณวิบูลย์ พึงประเสริฐ และ คุณมนตรี นิพิฐวิทยา  ยอดเซียนเพื่อนคู่ใจมากความสามารถทั้งสอง   ตบเท้าร่วมงานเปิดตัว หนังสือ “Value Way”  หรือ “วิธีเซียนหุ้นมูลค่า” เป็นการรวบรวมงานเขียนระดับห้าดาวที่เคยเขียนลงในในหนังสือพิมพ์ BizWeek  งานนี้เจ้าภาพยืนยัน เนื้อหาสาระเข้มข้นกว่าเดิม เล่มที่เคยออก ชิว  ชิว  ”อ่านก่อนรวยถาวรกว่า” เล่มนี้รื่นกว่า มืออาชีพกว่า เพราะเขียนมานานกว่า เก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่เคี่ยวจนข้น หัวในล้วน ๆ  บรรยากาศเสวนาเต็มไปด้วยความสนุกสนาน  อยากรู้เคล็ดลับเซียนทั้งสอง ถนนหนทางแห่งเซียนมารออยู่ต้องหน้าคุณแล้ว  แนะนำซื้อมาอ่านครับ   วางแผงตามร้านหนังสือทั่วไปแล้ว    

………………………………….

by  นาย ข้างกรีน::

   

 จากกระทู้:  10 กพ.ใครว่างไปตีกอล์ฟกาน  by  ba_2l   http://www.thaivi.com/webboard/viewtopic.php?t=22532&postdays=0&postorder=asc&start=0

 

สามหนุ่มสามหมุมกับหมู่มวลบุปผา

 ทำสมาธิก่อนระเบิด 296 หลา

 บก. ประกบ The Gtreatest ทั้งสองท่าน

  แคดดี้ ดร. แบงค์ น่ารัก เดินทีบิดไปบิดมา  มองไม่เบื่อเลยจริงๆ  สังเกตปีกป๋าแบงค์กางเต็มที่

 ต้นงิ้วที่นี่ทั้งสูง ทั้งใหญ่ เหมาะแก่การฝึกปีนเป็นอย่างยิ่ง

 

ดร.หนึ่ง พี่ ดร.แบงค์ โคตรเซียนท่านนี้ได้ยินชื่อมานานแล้ว คนแววตาเหมือนเหยี่ยว พึ่งเคยเห็นครั้งแรกก็คนนี้แหละครับ………………………………………………………………………

  

      @ สนุกตื่นเต้น และเฮฮา ตลอดการแข่งขันเช่นเคยสำหรับการแข่งขันกอล์ฟกระชับมิตรชมรมไทวีไอกอล์ฟคัพ “Thaivi Golf Club 2007″ สนามแรกของปีนี้ ณ สนามสุภาพฤกษ์ เมื่อวันที่ 10 กุมภา ที่ผ่านมา ซึ่งมีนักกอล์ฟเข้าแข่งขันเต็มทั้งสองก๊วน 8 คน ทำให้บรรยากาศคึกคัก สนุกสนาน เป็นกันเองตลอดงาน ก่อนที่จะเข้าสู่งานเลี้ยงช่วงเย็น รับประทานอาหาร ที่ร้านหัวปลาหม้อไฟ 

   สำหรับสนามต่อไป นักกอล์ฟพลาดไม่ได้เด็ดขาด ประชันวงสวิงกันอีกครั้ง ณ สนาม ราชบุรี คันทรี่คัพ ในเดือนเมษายน  สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมฝ่ายสมาชิกสัมพันธ์ ที่คุณ ba_2l

 สรุปผลการแข่งขัน

ไฟล์ บี  (13-17) 

ชนะเลิศ  Net  Score   Joey      51-44-95 (17)  78

 ไฟล์ ซี   (18-21)

 ชนะเลิศ Net Score   Ba_2L   44-52-96 (20)  76

ไฟล์ ดี (22-24)

ชนะเลิศ Net Score  ภรรโยโฟเบีย  53-53-106 (24) 82

Jody4003       54-65-119 (24) 95

Nanchan          60-60-120 (24)   96

รางวัลบู้บี้    Muffin     68-64-132 (24)  108

รางวัลตีไกล    Muffin หลุม 4   ระยะ 296 หลา

……………………………………………………………………….
The Great Comparision

The Great Skill: 

 

   ::Joey

  Birhdate: 10 Sep 1968

 Birthplace: BKK

Residence:  รามอินทรา

Education: BA. Engineering จุฬา

Special Interests:  Music  
  ไม่มีใครรู้จักหนุ่มวิดวะจุฬา เจ้าพ่อวงการ stanless steel คนนี้มาก่อนเลย ใครจะไปรู้เขาจะเป็นรุ่นเดียวกับพี่ฉัตรชัย ที่ซื้อ WG ตั้งแต่ 9 บาท ก่อนพี่ฉัตรซะอีก แต่ดู ๆ ไป ยังไงก็หน้าเด็กกว่ามาก ไม่หน้าจะเป็นรุ่นเดียวกันได้ ทัวร์นาเม้นนี้กวาดแชมป์ไปครองได้แบบพลิกความคาดหมาย และรั้งตำแหน่งนักกอล์ฟเบอร์หนึ่งของชมรมไทวีไอ กอล์ฟคัพ ไว้ในขณะนี้

………………………………………………………………….

The Great Sandy Touch:

 

  

::ba_2l

Birthdate: 12 Oct 1972

Birthplace: Bangkok

Residence: Bangkok

Education:  MA. Political Science

Special Interests: Stock Market

Love is:  OK 

    Shot ขึ้นทราย เฮียเกาจิ้ง แต่ละลูก soft touch เนียนงามตาจริงๆ ครับ มีลุ้นลงหลุม ทุก shot เฮียเกาจบโทรัฐศาสตร์ แบบไม่ธรรมดา เพราะมีเพื่อนร่วมรุ่นอย่าง พลตรี สนั่น และ พลเอก เชษฐา  มิน่าบุคคลิคเฮีย สุขุม ลุ่มลึก นุ่มนวล เข้าหาผู้ใหญ่เก่งมาก

……………………………………………………………………………

The Great Mood:

 

::ภรรโยโฟเบีย

Birthdate:  9 Aug 1965

Birthpalce:  Bangkok

Residence:  ประชาชื่น

Education:  BA. Engineering จุฬา

Special Interests: Golf

Love is : Real

    พี่โจ๊ก เป็นพี่อารมณ์ดี เล่นกอล์ฟไปจิบเบียร์ไป แซวแคดดี้ไป  อารมณ์สุนทรีแบบศิลปิน อย่างรูปข้างบนก็เกาตูดต่อหน้าน้อง ๆ แคดดี้ แบบไม่อายใครทั้งสิ้น พึ่งรู้พี่โจ๊กเป็นรุ่นเดียวกับพี่เจ๋งที่มหาลัยจุฬา พี่เจ๋งเรียนหมอแต่ชอบมาคุกคลิกกับเด็กวิดวะ ……. ฟังเรื่องคนแก่เล่า ก็เพลินดีครับ ฮิ ฮิ    

………………………………………………………………………………………………

The Great Appearance:

 

::Nanchan

Birthdate:  11 July 1970

Birthplace:  Bangkok

Residence:   บางขุนเทียน

Education:  MA.

Special Interests: Stok Market 

     นอกจากฝีมือแล้ว เสื่อผ้าหน้าผมก็ไม่แพ้กัน   นักกอล์ฟผู้คลั่งไคล้ในเรื่องราวของแฟชั่น เล่นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปสองสามชุด  เป็นขวัญใจของสาว ๆ แคดดี้ ได้ไม่ยาก แท๊กติคเหลือร้าย  ไม่ต้องพูดเรื่องการลงทุน   ฝีมือการเล่นหุ้นของท่านนี้นับว่าสุดยอดเซียนครับ

……………………………………………………………………………………..

The Great Distance:

  

::Muffin

Birthdate:  25 May 1976

Birthplace: Bangkok

Residence:  สวนหลวง ร.9       

Education: Ph.D.

Special Interests: Jazz and Politics

Love is:  Understanding

     นักกอล์ฟดีกรี ดร. ท่านนี้ ตีไกลจริง ๆครับ ตีแบบไกลผู้ไกลคน ทิ้งห่างเพื่อนร่วมก๊วนสี่สิบห้าสิบหลาเป็นอย่างต่ำ พอขึ้นกรีน แรงยังเยอะ ตีเลยกรีน ตีไปฝั่งนั้นทีฝั่งโน้นที ไม่ยอม ออนง่าย ๆ ตีไปตีกลับเล่นอยู่คนเดียว  ก็ไม่เห็น ดร. แบงค์ บ่นว่าเหนื่อย แค่บ่น ๆ ว่า จะทำ new high ฟังตอนแรกคิดว่า ใบ้หุ้น ตอนหลังพึ่งเข้าใจ ไอ้นิวไฮ นี่ score ครับ ท่านเล่นตี 18 หลุม  134 strokes ทำให้คนในวงการกอล์ฟออกมาวิพากษ์วิจารณ์เป็นอย่างมาก ว่าคราวหน้าคงต้องให้ตีหมุดโปร

……………………………………………………………………………………………………..

The Great Smile:

::Jody4003   

   Birthdate: 30 March 1979

Birthplace: Bangkok

Residence:  สะพานควาย

Education:  MA. Engineering

      หนุ่ม Jody คุยเก่ง ยิ้มเก่ง เป็นเจ้าของธุรกิจฟุตบอลส่วนตัว รายละเอียดเพิ่มเติมติดต่อได้ ใครคู่ใคร คู่ไหน score เท่าไหร่ ผลแพ้ชนะ updated ผ่านมือถือ  ดาวจรัสแสงดวงใหม่ต้องจับตาดี ๆ   

……………………………………………………….

  เจอกันไฟล์หน้า กราบสวัสดีครับ 

  

      

  by นาย หมื่นลี้::

    

                                                           -1-  

   

          “พ่อ…พ่อ..6 โมง แล้ว    ตื่น …..  ตื่น ……พ่อโหน่ง ตื่นได้แล้ว”   เช้ามืดวันนั้น    ในห้องนอนมะนาลี ลูกสาวคนโต ฉัน ถูกปลุก ให้ตื่นจากฝันกะทันหัน งอหลังนิ้วถูตา…..กินน้ำ…กลั้วปาก…….  พยายามทำตัวตื่น    กระเด็นจากเตียงด้วยอาการ   งงๆ          

                         “พ่อ พ่อ วันนี้ นัดใครไว้”

   

                        “เอ้ย!  จริงด้วยซิลูก!!!!”       โดยไม่ต้องเหลียวซ้ายแลขวาให้ยาก  ฉันก็รีบเดินไต่บันได ทวนแรงโน้มถ่วงของโลกขึ้นไปห้องน้ำ  พร้อมยื่นข้อเสนอที่ตัวเองมิอาจปฏิเสธและไม่อาจผูกมัดตัวเองได้                

           “วันนี้ไม่อาบน้ำโว้ย”       

       พูดจบ ไม่ต้องเหลียวซ้ายแลขวา  กระโดดแต่งตัว เสื้อผ้าหน้าผม พร้อมกลิ่นดั้งเดิม กระโดดถีบมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านทันที 

           ที่นัดหมายของฉัน ตั้งอยู่สุดปลายระยะ 343 เมตร ของ ถนนพระจันทร์  ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมหาลัยธรรมศาสตร์  ภูมิประเทศเป็นร้านหนังสือที่อยู่สูง ไม่ถึง 1 เมตร จากระดับน้ำทะเล

                                   

  

             อาศัยเจ้าสองล้อพาฉัน แล่นผ่านความแข็งแรงดิบเถื่อนของกำแพงหินมหาลัย ผ่านป่าประดู่บ้านครึ้มใหญ่เบ้อเริ่ม ทั้งหมด 83  ต้น หูกวาง 3 ต้น  ผ่านน้องนักศึกษาน่ารัก 1 คน ….. ผ่านขึ้นไป…เรื่อย ๆ ….. กระทั่ง มาหยุดที่หน้าแม่น้ำสายใหญ่ชื่อ เจ้าพระยา เข้าสู่เขต ท่าน้ำ ที่เรียกว่า

                     

                                                           ท่าพระจันทร์   

     

          เจ้าสองล้อพาไปจอดที่พักขอบฟุตบาทริม—ฉันเห็นแม่น้ำ  -สะพาน  -มหาลัย  -และทางสามแพร่ง  พิกัดแห่งการนัดพบ     แต่ทว่าฉันไม่เลือก แม้ว่าเจ้าสองล้อจะพยายามโน้มน้าวให้ไปจอดหน้ามหาลัยแถวนักศึกษาเยอะ ๆ กระทั่งดูทำท่าสตาร์จไม่ติด เหมือนไม่ค่อยพอใจ ราวกับฉันหลอกแกมาแล้ว ไม่พาเปิดหูเปิดตา ยังไงยังงั้น ?      ฉันยกเป้ขึ้นบ่าแล้วเตเตรียมออกเดินทาง…… ต่อไปเป็นเรื่องง่ายแล้ว         

       

              บ่ายหน้าเลี้ยวซ้ายไปอีกทาง ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา นักศึกษาที่กำลัง ไฮ-ซีซั่น บานสะพรั่งเหมือนดอกกุหลาบยามเช้า ทั้งกุหลาบเป็นเถา–เป็นกอ–ดอกโต  หลายหลายสี   เหลือบมองไต่เนินเขา ทวนแรงโน้มถ่วงที่กระเพื่อมไหว  ยืนมองอาหารหลัก อารักขาหัวงูโพนโผล่อยู่นาน คล้ายคนตกยากอยากลี้ภัยทางการเมืองมาอยู่บ้านเล็กบนเชิงเขาท่ามกลางดอกกุหลาบ  ก็เหลือบไป เห็นป้าย ร้าน นายอินทร์  ซึ่งตามโพยบอกว่า     

                                                            เจอกันที่นี่

                                      

                     “พี่ฉัตร พี่ฉัตร”   ฉันร้องทัก เห็นพี่ฉัตรยืนมองอะไรสักอย่าง ท่ามกลางความอบอุ่นของแสงแดดย่ามเช้าและความอ่อนโยนของไม้กุหลาบ ดูผสมกลมกลืนและสอดคล้องกันอย่างลงตัว                          

             “อ้าว…….โหน่ง?”  เจ้าของเสียงถาม เหมือนลองสำรวจความคิดเห็น  

                  “พี่มารอผมนานหรือยังครับ”  

               “อืม……มาสักพักแล้ว”  พี่ฉัตรพูดยิ้ม  ๆ สายตา มองมาหมวกกันหนอกมอเตอร์ไซค์ที่ข้างเอวฉัน

   

                                          

           ฉันยืนมองรูปภาพพี่ฉัตร ทีมี background ข้างหลัง เป็นบรรยากาศการซื้อขายของต่างๆ ทั้งเหรียญพระ ทั้งของเก่า รวมถึงของกินอีกสารพัด ส่วนด้านขวามือคือ วัดมหาธาตุ วัดเก่าแก่ที่ปัจจุบันมีการเรียนการสอนพระสงฆ์จนถึงระดับปริญญาเอก  เห็นเด็กอาร์ต อยู่ด้ายซ้าย ขอเดาว่ามาจากมหาวิทยาลัยศิลปากร…… แล้วก็รถ porche 911 ที่พึ่งผ่านไป 

                ความรู้สึกเหมือนปะทะกันระหว่าง “เก่า” และ “ใหม่”  

               วัฒนธรรมใหม่ ๆ ถาโถมกรุงเทพฯ จากทุกมุมโลก  แต่ฉันว่าวัฒนธรรมดั้งเดิมที่นี่ ที่ฉันชอบมาเดินตั้งแต่เด็ก ๆ ก็ยังแข็งแกร่งหนักแน่นไม่มีวันคลอนดั่งเป็นหินแผ่นโตเหมือนกำแพงที่อยู่ด้านหลังถัดไปไกล ๆ 

            ดู ๆ ไป ไพล่ไปคิดถึงปากแม่น้ำไทวีอันเป็นที่บรรจบของแม่น้ำสองสีสองสาย คิดถึงผ่าห่มเว็บที่ทำมาจากอารมณ์ร่าเริงและรอยยิ้มของทุกคน บางแผ่นคร่าคร่ำด้วยประสบการณ์ บางแผ่นยังใหม่เอี่ยม ต่อเชื่อมติดด้วยเส้นป่าน การลงทุนเน้นคุณค่า นี่อาจเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของ Thaivi.com  

        เป็นอันว่าวันนี้ฉันได้เจอตำนานท่านหนึ่งของไทวีไอแล้ว ด้วยเมตตาธรรมของพี่ฉัตร อนุญาตให้มาเดินตามเรื่องราวกิจวัตรประจำวัน                                                                      

                                                                   -2-

           

                  ราว 5 วันก่อน   

    ณ 089-89-89-xxx  ยามเช้าแสงโพล้เพล้ เวลา 8:57 นาที,  1 ใน 2 หนุ่ม ที่อยู่ในสาย เอ๋ยปากถาม 

      

            “พี่ฉัตรใช่ไหมครับ …..ผมโหน่งครับพี่” 

  

             “ใช่ครับ”  เหมือนพี่ฉัตรพยักหน้า  ไม่เอ่ยวาจาต่อ เพื่อฟังท่าที

   “พี่ฉัตรครับ  จะมาขอสัมภาษณ์พี่ฉัตร ลงใน “…………..”  ได้ไหมครับ ผมอ่านจากกระทู้ “วัดพระแก้ว…..” ของพี่แล้ว สนใจมาก ๆ”   เสียงฉันไม่ถึงขนาดอ้อนวอนหากแต่ขอร้องด้วยความเกรงใจอย่างยิ่ง 

 

       “เรื่องอะไรนะ? ……อ๋อได้……เจอกันวันโน้น…….เวลานี้นะ…….แต่ไม่รับปากนะ คุยกันเฉย ๆ  ไม่ต้องเป็นทางการ หรือโหน่งจะพาพี่เดินเที่ยวที่ไหน……  ”  เสียงตอบรับจากพี่ฉัตรเต็มไปด้วยมิตรภาพที่พัดโชย      

     

        คุยแล้ว ฉันพอทราบเกือบทุกวันพี่ฉัตรส่งลูกเสร็จที่สามเสน พี่ฉัตรจะว่ายน้ำ หรือไม่ก็แวะไปตามสถานที่โบราณสถานต่าง ๆ เดินแวะเรื่อย ๆ สำรวจอายธรรมของกรุงเทพฯ ด้วยความสนใจส่วนตัว น้อยครั้งที่นักลงทุนเต็มตัวอย่างพี่ฉัตรจะแวะกลับบ้านที่บางใหญ่ ไปหลับผักผ่อน ข้อคิดเห็นผ่านเว็บไทวีช่วงกลางวันของพี่ฉัตร ที่เรา ๆ อ่านกัน มาจากตามร้านอินเตอร์เนตข้างถนน 

      

              “อ้าว!….”  ยังไม่ทันได้ งง หรือ คิดอะไร 

   ………ภาพก็ตัดกลับมาที่วันนี้ 

                                         

             

                                                                   -3-  

     

            วันนี้ฉันตั้งใจพาพี่ฉัตรขึ้นมอเตอร์ไซค์…… ฉันตั้งใจว่าจะเที่ยวชมไปเรื่อยๆ แบบไม่รีบร้อน ไปจอดที่ท่าช้างก่อน แล้วข้ามถนนไปที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม หรือวัดพระแก้ว เพื่อชมความงามของวัดพระแก้วและเข้าไปไหว้พระแก้วมรกตเพื่อความเป็นสิริมงคล เสร็จแล้วก็ขี่รถชมเมืองต่อ อาจจจะโชคดีถ้าเจออากาศไม่ร้อนมาก  เพื่อเพลิดเพลินกับบรรยากาศสองข้างทางให้เต็มอิ่มไปเลย

     หรืออาจจะพาพี่ฉัตร ต่อ บ้านหม้อ ซึ่งเป็นแหล่งรวมเครื่องใช้ไฟฟ้าและพวกเครื่องใช้อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ ไปเรื่อยๆ ช่วงนี้ถือเป็นย่านเก่า บรรดาร้านค้าและบรรยากาศเก่าๆ อยู่เต็มสองฝั่งถนน ศาลาเฉลิมกรุงที่ยังตั้งโดดเด่น แต่ดูเหมือนจะเงียบเหงา ไม่เหมือนร้านกาแฟ ออนล็อคหยุ่น ที่เห็นยังมีลูกค้านั่งอยู่เต็ม เช่นเดียวกับ ห้างดิโอลด์ สยาม พลาซ่า ที่ยังพอมีความคึกคักอยู่บ้าง 

        

              “พี่ไม่ได้ไป พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นานมาแล้ว  ลองไปกันดู”  

      โดยไม่ต้องไตร่ตรองให้มากความ, 2 ล้อ พาฉันกับพี่ฉัตรก่าวเข้าสู่ตัวอาคาร The National Museum Bangkok  ผ่านประตูรั้วเข้าไป มองเห็น museum shop ร้านค้าร้านเล็ก ๆ หน้าร้านคล้ายร้านขายของกิฟชอร์ปบนชั้น 4 ห้างมาบุญครอง อยากรู้จังสินค้าที่ขึ้นชื่อของที่นี่คืออะไร 

                                     

         “สวัดดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมค่ะ”  เสียงหญิงสาว ภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ นั่นเอง คุณเด่นดาว ศิลปานนท์ ยิ้มหวานร่าเริงแบบเป็นธรรมชาติราวกับรอยยิ้มนั้นเป็นอวัยวะที่ 33 ของเธอ  เธอแนะนำว่าในนี้มีอะไรบ้าง ก่อนประวัติศาสตร์ ถึง โมเดิร์นกรุงเทพฯ  เพียงไม่นานเราสองคนก็พอเข้าใจ ฉันยื่นจมูกฟังแบบทำทีว่าสนใจสิ่งที่เธอพูด แบบระวังตัวกลัวเธอหมั่นไส้เอา  (–ขอบคุณค่ะ ติดตามเธอต่อได้ที่นี่ครับ) 

                              http://www.bangkok-museum.go.th/  

       ในนั้นห้ามถ่ายรูป ของเก่า นี่คือตัวเรา เรามาจากไหน เราเป็นใคร รู้จักตัวแล้ว ก็ไปสำรวจคนอื่น ไม่ใช่ “เขา” แต่เป็น “เรา” คุยกับตัวเองด้วยภาษาที่ไม่เข้าใจ หลังจากนั้น ปล่อยให้อยู่กับ…..

       พี่ฉัตรเดินไปไหนแล้ว อ้อ!….อยู่นั่นไง  กำลังชะโงกหน้าข้ามตู้กระจกลงไปมองรูปปั้นหญิงสาวครึ่งท่อนจากศิลปะสมัยทวารวดี 
  

               “พี่ฉัตร มาสนใจ เรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไรครับ”            

            “พี่ค่อย ๆ สนใจ ทีละนิด ทีละนิด ก่อน ตอนแรกยังนะ พอลูกเรียนบุคคลสำคัญประวัติศาสตร์ ก็มาถาม พี่ก็เลยซื้อหนังสือมาอ่านจะได้คุยกับลูกรู้เรื่อง ก็เลยนั่งอ่าน มีแบบนี้ด้วยแฮะ ก็สนุกดี ก็เลยอ่านแล้วก็สนใจมาเรื่อย ๆ”  พี่ฉัตรพูดน้ำเสียงอย่างมีความสุขปลื้มใจของคนที่เป็นพ่อ                      

       “อืม…….” ความเป็น “พ่อ” ผุดเข้ามาตั้งแค้มป์ในหัว ยังไม่ทันยื่นกระดาษแผ่นน้อยมาจดไอเดียที่ผุดขึ้นมากระทันหัน พี่ฉัตรก็พูดต่อ  

       “คุณ invisible hand ก็ชอบทางนี้เหมือนกัน คล้าย ๆกัน แต่ของเขาเป็นประวัติศาสตร์โลกนะ ไปทางโน้นเลย แล้วโหน่ง ไม่สนใจด้านนี้มั่งหรือ ”   แต่นาทีนั้นฉันก็เดินตามพี่ฉัตรที่เก้าท้าวลิ่ว ๆ นำไปแบบไม่รู้ตัว  แต่บางทีฉันควักมือเรียกตัวเองที่กำลังยืนคิดอะไรบางอย่าง ฯลฯ  ความเป็นสุดยอดวีไอ กับ ประวัติศาสตร์ หรือ พี่ฉัตรกำลังจะบอกเคล็ดลับให้ฉัน?……                                                                                                           ต้นลำภู

                มีตำนาน (น๊าน ๆ มาก ๆ ) กาลครั้งโน้น โนอาห์ต่อนาวา  ต่อเรือใหญ่ด้วยสนโกเฟอร์ ทำเป็นห้อง ๆ ยาวสามร้อยศอก  มีดาดฟ้าชั้นล่าง  ขนสัตว์อย่างละคู่ขึ้นเรือนาวา พร้อมสะสมเสบียง พอเกิดน้ำท่วมใหญ่ 40 วัน น้ำทวีขึ้นบนแผ่นดิน ท่วมภูเขาสูงอีก 150 วัน ทุกสิ่งหาได้รอดไป ยกเว้นเรือโนอาลอยบนผิวน้ำ (ปฐมกาล 7 : 2-24 )     

        ไม่ทันได้ตอบพี่ฉัตร ฉันพลอยคิดไปทางอีกแล้ว ว่า “โนอาห์” อาจมิได้มีคนเดียวในโลก….ไม่ว่าจะเป็นโลกจริง หรือโลกฝัน ในสถานการณ์คับขันหนึ่ง สอง สาม สี่ห้า อาจจะมี “โนอาห์” เกิดขั้น เสมอ……….หรืออาจจะมีแล้ว ………………กับความคิดไร้สาระ ฯลฯ           

         หมดธุระกับตัวเอง ฉันเดินตามราวกับปีกสีขาวที่พึ่งงอกออกมาจากไหล่  พี่ฉัตรฝีท้าวเร็วเบา คละคลนกับคนต่างชาติ สาวญี่ปุ่นเห็นหลายกลุ่ม ทำไมสนใจประวัติสาสตร์เราจัง?  นักศึกษามองไปจดไป หยุดยืนที่ประวัติสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เหมือนโดนบังคับมา มือไวกว่าความคิด ปลายนิ้วจิ้มไปที่ปุ่มสีขาว พร้อมพยักคอไปตามเสียงภาษาไทย  

  

        “….ก็ปีนค่ายได้สำเร็จ จึงทรงม้าพระที่นั่งกลับราชทานพระแสงดาบที่ทรงใช้ มีนามปรากฏต่อมาว่า “พระแสงดาบคาบค่าย”…………….”    

   

        เรื่องราวเกี่ยวโยง หนังมหากาพย์นเรศวร ฟังแล้วขนลุกจริงๆ  สาวญี่ปุ่นที่อยู่หน้าฉัน ถึงฟังไม่ออกคงขนลุกเหมือนกัน เพราะฉันพริ้มตาพาดคอสาวญี่ป่นไว้ตลอด  

                                                      

             

                 —“ ซอร์หรรรรี”  …….,โอ้ย เหยียบขาฉัน  

                       “โนโฟโต้…โนโฟโต้?”   ฉันบอกเธอ เธอเงยหน้าที่ขาวฟูฟ่องมองอีกครั้ง แกล้งกลอกตา พับริม ฝีปากเหยียดตรง แล้วจูงมือกันเดินจากไปตามทางเดินริมไรของแสงไฟอย่างรวดเร็ว   

              มันอาจไม่มีความสำคัญกับการงอกงามของสิ่งมีชีวิตใด ๆ บนโลกนี้ แต่อาจมีความหมายในบางโมงยามเพื่อวางความรู้สึก

           พี่ฉัตรยังดูสนใจมากๆ ฉันเดินตาม เว้นช่องไฟในการสนทนาไปพักใหญ่ ถัดจากโต๊ะพระที่นั่งของพระเจ้าตากสิน ที่ยังคงสภาพเกือบ 90 เต็มร้อย เบื้องหน้า พาสายตาและความคิดแต่ละคนที่ปลิวไปไกล ฉันกับพี่ฉัตรหันมามองหน้ากัน 

                       “ นี่คือ โต๊ะ จริง ๆที่พระเจ้าตากสิน เคยประทับ”  

             พี่ฉัตรผายมือเอื้อมจับขาโต๊ะที่ประทับอย่างแผ่วเบา  ภาพแบบนี้ ฝรั่งหลายคนตามหลังมองแบบไม่เข้าใจแล้วผ่านไป ฉันมองพี่ฉัตรอัดลมหายใจเข้าปอดยาวลึก ค่อย ๆ ก้มลง กราบสัมผัสลายไม้ตามชะง่อนเลาะโตรกลงมาพลัดล่นลงไปในประวัติศาสตร์ หลบโลกภายนอก ทรอกชอนในเวลาย้อนไปในอดีตที่ฉันก็มิอาจไปถึงได้     

        

             พี่ฉัตรของฉันหายตัวไปแล้ว ในอดีตสักแห่ง……..ฉันไม่ได้ใส่ไข่เกินจริงเลยแม่แต่น้อย  แล้วฉันก้มลงกราบตาม ขนลุกฟู่ ไปทั้งตัว  

                                ภูมิสถานที่สถิตย์ไท้               ไชยสถาน

                                พ่างพิษณุกรมชำนาญ            เศกสร้าง

                                ราชวังมุขพิมาน                      มูลเกิด มีนา

                                เรือนรัตน์ซ้ายขวากว้าง         เพียบพื้นภูวดลฯ

 –โคลงยอพระเกียรติพระเจ้ากรุงธนบุรี    นายสวนมหาดเล็ก แต่ง 

           

     …….สักราว 45 นาที จึงออกปากทาง บ่อยครั้งที่บทสนทนาในนั้นเกิดขึ้นง่าย ๆ แต่ก็จากกันง่าย ๆเหมือนกัน ฉันรู้ว่ามีสิ่งตกค้างจากบทสนทนาอีกมากมาย และก็หวังว่าสักวันจะมีโอกาสดี ๆ กับมาเดินตามกับพี่ฉัตรอีกสักครั้ง      

                                     

      พี่ฉัตรพาฉันไปนั่งคุยต่อ ที่ สวนสันติชัยปราการ  ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับ ป้อมพระสุเมรุ 1 ใน 2 ป้อมปราการป้องกันพระนครที่ยังคงเหลืออยู่  พี่ฉัตรคุยแบบสบาย ๆ  สอนฉันมากมาย โลกของพี่ฉัตร สิ่งต่าง ๆ เหมือนพี่ฉัตรกำหนดไว้แล้ว และเลือกจะเดินทางในแบบที่พี่ฉัตรมีความสุขอยู่กับลุก ๆ และครอบครัว มากกว่าที่จะไปดิ้นรนแข่งขันเพื่อหน้าตาหน้าที่ในสังคม ขอเป็นวีไอ แบบเงียบๆ ที่พออยู่พอกินพอใช้…….แค่นั้นก็พอ 

                แค่นั้นก็พอ………หวนคิดคำนึง คำของพี่ฉัตร  บ่อยครั้ง,  ในขณะที่เรากำลังดิ้นรน ไต่อยู่บนถนนสายแห่งความมั่งคั่ง มีอิสระทางการเงินในอนาคตของแต่ละคนที่คดเคี้ยวลดเลี้ยวไปตามรอยหยักบนเทือกเขาแห่งความร่ำรวยอันยืดยาวเลาะเลียบโตรกผาสูงของความโลภ กิเลศ และตัณหา  อย่างมีความหวังในหมอกควันในวันข้างหน้า  แต่หารู้ไม่ในปลายสุดของอุโมงค์ในความมืดแห่งนี้ มีคำตอบรออยู่เบื่องหน้าจากคนที่เคยไปสถานที่แห่งนั้นมาแล้ว สุดท้ายสุงสุดคืนสู่สามัญ

    

                                            พออยู่พอกินพอใช้…….แค่นั้นก็พอ

.

……………………………………………….. กราบขอบคุณพี่ฉัตรด้วยครับ .    

 

by นายแร็กคูน::

 

   จากกระทู้  ราไว (ร้านเสริมสวย)  by Capo  Posted: Fri Feb 02, 2007 

http://www.thaivi.com/webboard/viewtopic.php?t=22769

       

                              ราไว อีกบทหนึ่งของ หลักของเหตุ และ ผล  บนทฤษฎีเบี่ยงเบน

                         

                         ราไว1 ราไว ราไว3 ราไว4 ราไว5 ราไว 6 ฯลฯ 

                       

                     

          ถ้ามองดูร้านนี้ในลักษณะ “นามธรรม” ที่เคลื่อนมาจาก “รูปธรรม”   ปัญหาก็ถูกแก้  ความคิดที่เบี่ยงเบนเช่นนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยปะติดปะต่อกันได้ดีนัก แต่ถ้าลองเอาไปตรอง ในลักษณะของ นามธรรม ที่ลึกซึ้งลงไปอีก ผมได้แนวความคิดใหม่ถอดด้ามได้เหมือนกัน แถมมันยังใช้การได้อีกด้วย

           โดยทั่วไปแล้ว  อารมณ์เป็นส่วนหนึ่งของทุกอย่างที่ผมทำ แต่เหตุและผลต่างหากที่ผมใช้ตัดสินใจ และเหตุผลที่ผมใช้นั้นอาจไม่มีความหมายอะไรเลยกับคนอื่น ๆ  แต่สำหรับผมแล้ว…….มันมีความหมายอย่างยิ่ง

           ยกตัวอย่าง  ร้านราไว ติดกันทั้งหมด 10 ร้าน มีอะไรเหมือนอะไรแตกต่าง มีเหตุผลอะไรทำไมต้องติดกัน แต่ถ้าเราพอเข้าใจในสิ่งที่เจ้าของร้านคิด……….แล้วละก็   คุณจะเห็นได้ชัดว่า ที่เขาทำนั้น มันมีเหตุผลเอามาก ๆ  เลยก็เป็นได้

            ลองวาดภาพ แทนที่จะ     เ     เ      ย   ก   ส  า    ข   า   ไ   ป   ที่   อื่   น  อย่างที่ชาวบ้านเขาทำกัน

         แต่กลับรวมอยู่ที่เดียวเรียงเป็นพืด แล้วใช้    -น้ำมันใส่ผม    -สกรู   -แม่เหล็ก  -แรงโน้มถ่วง  –ความหวัง  –สปริง  อะไรก็แล้วแต่   หล่อหลื่นระหว่างร้าน  อย่างสองร้าน มันลื่นไหลไปมาได้คล่องขึ้นเป็นแนวราบ ไม่ใช่ –ตั้งฉาก  -ทรงกลม  -ลูกเต๋า  -หรือ ชีวภาพ   มันเหมือนกับลูกสูบรถที่เรียงติดกัน 4 สูบ  แล้วน้ำมันเครื่องเป็นตัวหล่อหลื่น  มันเหมือนกันเดียะ  ต่างกันร้านตั้งในสถานที่กลางแจ้ง ไม่ใช่ –ในห้าง   -ใต้อพาร์ทเมนท์  -บนทางด่วน   –ใต้น้ำ   – หรือ ในมหาลัย      

         โปรดสังเกตุ ตัวอย่าง ด้านล่างที่ นำตัว V ทั้งสอง มาบรรจบกัน เป็นการเบี่ยงเบนความคิด  และการผสมผสานกัน    ตรงจุดสุดท้ายของ V นั้น อยู่บนหลักของเหตุและผล

            ต้นไผ่   และ   ร้านทำผม ไม่มีอะไรที่เหมือนกัน  แต่อะไรเกิดขึ้น ถ้าเราพยายามมองปัญหาของมันออกมาในลักษณะที่เป็นนามธรรมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้……

                 

                                                           

                                                                                           

            http://www.youtube.com/watch?v=uwkhVIibN9k

by  Artis::

              Tested 1…2…3……. 

         ขออภัยในความไม่สะดวกครับ  ไอเดียใหม่ ๆ บางอย่างที่ผมสร้างขึ้นในหัว บ่อยครั้งที่มันจะเปลี่ยนเป็นความจริงในมือ  เราต้องลองแล้วลองอีก………..แล้วก็ลองอีก………..แล้วก็ลองอีก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ……แล้วก็ลอง ลอง  ลอง  อีก……………ปิ๊ง!          

..