7 Values : Behind The Scenes

                                          

                                          WEB’s Collections                                         

                                                      

                                                        TAXI WAY
                                                 

                                                   ทักทายชาวไทวีไอ

                                                             สทิติ

                                                        ระวังคนบ้า

                                                 รางวัลที่ไม่ใช่เงินทอง

                                              WEB’s COLLECTIONS  

                                                            อะไรเอ๋ย?       

                                                             ฮิปฮอป

………………………………………………………………………………………..
 

Matrix— March 9, 2007 @ 12:15 pm

เดือน มีนา.. พาฝัน
..
..
..
ดร.โหน่งพาผมมาไกลเกินกว่าที่คาดไว้อีกแล้ว
ยอดเยี่ยมอีกเช่นเคย     http://matrix.thaivi.net/

 

เรื่องของงบออกไปแล้ว….. 

  แถงถูกไม่ถูกไว้วันที่ 10 มีนาอีกไม่กี่วันนัดเจอกันที่ร้าน reflections อยู่ ซ. อารีย์ ผมแอบไปดูเว็บไซค์เขามา น่ารักมาก   

เผลอแป๊บเดียวก็ย่างเข้าสู่หน้าร้อนแล้ว เป็นฤดูที่เจย์-ซีไม่ชอบเอาซะเลย ออกไปข้างนอกทีก็ร้อนระอุผิวแทบไหม้สลายกลายเป็นจุล ต้องหาที่หลบร้อน โชคดีนะที่กรุงเทพฯ ตอนนี้มีร้านกาแฟหลากแบรนด์ผุดขึ้นมายังกะดอกเห็ด เจย์-ซี ก็เลยมีแหล่งพักพิงให้เข้าไปหลบร้อนจิบแฟร็ปเป้ชิลๆ ให้เย็นกายสบายใจอยู่เป็นประจำ … แต่เมื่อค็อฟฟี่ไทม์ยามบ่ายผ่านไปจวนใกล้เย็น เจย์-ซีก็เริ่มมือไม้สั่นด้วยความหิว จนต้องแอบมองหาอะไรอร่อยๆ แถวนี้กินซะแล้ว ไอ่เราตอนนี้ก็อยู่แถวๆ BTS สถานีอารีย์ ย่านนี้ก็ไม่ค่อยได้มาซะด้วย เลยไม่รู้ว่ามีร้านอะไรเด็ดๆ บ้าง … พี่สาว “ข้าวสวย” ที่ไปด้วยกันก็เลยแนะนำว่าลองไปร้านนี้สิ “REFLECTIONS” อยู่ไม่ไกล ในซอยอารีย์แค่นี้เอง …ร้าน REFLECTIONS ดัดแปลงมาจากบ้าน 2 ชั้น ตกแต่งใหม่ในสไตล์มิกซ์แอนด์แม็ทช์ แต่งแต้มด้วยสีสันแบบลูกกวาด ตั้งแต่ตัวอาคาร สถานที่ เฟอร์นิเจอร์ ตลอดจนของตกแต่งทุกชิ้นล้วนแต่สีสันคัลเลอร์ฟูลได้ใจมากๆ เข้ากับบรรยากาศของซัมเมอร์แบบนี้ได้เป็นอย่างดี … ใครไม่อยากนั่งทานในร้าน ก็มีโซน Outdoor บริเวณสวนหน้าบ้าน เห็นสีเขียวๆ ของต้นไม้แบบนี้ก็ช่วยคลายร้อนได้ในระดับนึงทีเดียว แต่ถ้าใครเป็นสาวฮ็อทหนุ่มฮ็อทเกินพิกัด แค่นี้ยังมิอาจดับความร้อนรุ่มสุมทรวงได้ ขอเชิญไปดื่มกินกันที่ริมสระว่ายน้ำก็ได้ไม่ว่ากัน เย็นกาย สบายใจ ยิ่งถ้าได้จิบอะไรเย็นๆ ด้วยแล้วล่ะก็ คงมีความสุขดีแท้

http://www.weloveeating.com/dining-out/style/003_reflections.html

                    ขอให้ทุกท่านมีความสุขดีแท้ ใครว่ายน้ำเป็น อย่าลืมเอาชุดว่ายน้ำไปเปลี่ยนด้วย

          

 

      ลองทายกันสนุกนะครับ  

      1. หัวข้อกระทู้แต่ละอันถ้าจับมาเรียงต่อกันเป็นแถวยาว ๆ  จะเท่ากับความยาวเท่าใด?

     เฉลย:  เท่ากับกำแพง วัดไชยวัฒนาราม ส่วนด้านยาวพอดี คือมีความยาวทั้งสิ้น  310 เมตร

                                             

      2.     สมาชิกท่านใดโพสมากที่สุดในเว็บ?

            เฉลย:   Jeng– member # 118 –โพสครั้งแรกเมื่อวันที่ 09 Apr 2003  รวมจำนวนการโพสถึง 11, 056  ครั้ง  หรือ เท่ากับ  4.45% ของจำนวนการโพสทั้งหมดของสมาชิกรวมกัน หรือ วันหนึ่ง โพส  7.76 ครั้ง 

Joined:	09 Apr 2003
Total posts:	11056 [4.45% of total / 7.76 posts per day] Find all posts by Jeng

                                                    

    3.  สมาชิกท่านใดโพสเป็นคนแรก?

         เฉลย:  การโพสครั้งแรกปรากฏเป็นหลักฐานชัดเจนเมื่อวันพุธที่ 5 กุมภาพันธ์ 2003 โดยสมาชิกที่ชื่อ

                           genie –สมาชิกหมายเลข #  9                      

	หัวข้อกระทู้                         กลุ่มสมาชิก?	1	genie	998	Wed Feb 05, 2003 1:53 am รุ่งประเสริฐ อาศิรพงศ์พิศ

                                                    
                                

    4. สมาชิกท่านใดสมัครเป็นสมาชิกคนแรก first man on the web?

     เฉลย:   สมาชิกท่านแรก ชื่อ Midnight  สมัครสมาชิกเมื่อวันที่ 28 มกราคม 2546

1

midnight

28 Jan 2003

1

                                                  

    5.     20 ชื่อสมาชิกที่แปลกดี ? 

          

        1. อะไรดีละ                                                          

        2.   ท้าวอุ่น ตีนเย็น                                              

        3. เสี่ยวตกเตียง                                                   

        4. แสวงหาอิสระภาพ                                          

        5.  นักโทษแห่งอัสคาบัน                                    

        6.  เมฆเคลื่อน ดาราคล้อย                                

        7.    ชอบซิ่ง                                                        

        8.  ผ่านไปผ่านมาแถวนี้     

        9.  เริ่มด้วยแดง                                                   

       10. ลืม-คิด                                                         

       11.   สวนเด่ะ                                                       

       12.   เหล่าม่า                                                     

       13. อาสุจิคารูอึ  

       14.  กระแทกไร้ปรานี หลีอั้งจี่      

       15.  คิดแปดตลบ                                                    

       16.  อยากให้รู้ ยังมีฉันอีกคน   

       17.  ลูกจ้างชั้นดีต้องมีหนี้   

       18.  คนชื่อโหล                       

       19.     ม่ายสาว-พราวเสน่ห์  

       20.  แม้ต้อยต่ำแต่ยังมีหัวใจ 

……………………………………………………………………………………………………..

 Value Trader — March 4, 2007 @ 8:15 am
            

             5555 พี่ม่ายสาว-พราวเสน่ห์ สวยสมชื่อครับ

                   ชื่อ 20. ขำมาก 555555

       

by นายโด่ง ดอนกะโทก

                นายฮำเป็นคนเพี้ยน ๆ ชอบหมกตัวอยู่ในห้องลึกลับชั้นบนของบ้าน ใคร ๆ ก็คิดยังงั้น เป็นคนเงียบ ๆ ชอบทำอะไรลับๆ ล่อ ๆ เวลามีเพื่อนมาเยี่ยมที่บ้าน เขาไม่ค่อยเปิดเผย แต่ก็อีกนั่นแหละ ไม่มีใครสนใจมันเท่าไรนัก

           คืนหนึ่ง ฮำฝันเกี่ยวกับเครื่องย้ายสิ่งของ ใส่อะไรลงไปด้านหนึ่ง มันจะออกมาอักด้านหนึ่ง แม้ว่าจะเป็นอีกจังหวัก หรืออีกประเทศ……เอาซิ…

           ฮำหัวเราะร่าเมื่อตื่นขึ้นมา ” มันแค่ความฝันประหลาด ๆ เท่านั้นเอง ” เขาตะโกนใส่หูข้างซ้ายตัวเอง

       แต่……แต่เขาก็ไม่สามารถสลัดความฝันนี้ทิ้งไปจากสมองของเขาได้ รีๆ รอ อยู่พัก ในที่สุดลงมือวาดแผนผัง และสร้างแบบจำลองเล็ก ๆ ขึ้นมา

 หลายปีผ่านไป…เป็นปี…..วันหนึ่งเขารู้ตัวควรทำตัวอย่างขึ้นมา แล้วมันก็ทำงานำได้จริง ๆ เครื่องนี้ไม่ซับซ้อน เป็นวงแหวนใหญ่สองวง วงหนึ่งอยู่ในห้องนอน อีกวงอยู่ห้องนั่งเล่น แล้วเขาก็เอาหนังสือหนึ่งเล่มครึ่งใส่ไปวงแหวนที่อยู่ในห้องนั่งเล่น มือและหนังสือล่องหน แล้วก็ได้ยินเสียงตุ๊บดัง ๆ ของหนังสือหล่นบนพื้นห้องเหนือศรีษะเขา

      ฮำวิ่งไปชั้นบน หนังสือบนห้องนอน มันอยู่ที่นั่นจริงๆ  สำเร็จแล้ว ความคิดเขาเปลี่ยนโลกได้ทั้งโลกเลย คิดถึงสิ่งที่ทุกคนสามารถเป็นได้ด้วยวงแหวนนี้

          

     ไม่มีใครฟังเขา นี่คือความจริง ไม่มีใครสนใจ เป้นเวลานานที่เขาพยายามบอกคนอื่น แต่ทุกคนบอกก็แค่คนวิปลาสคนหนึ่ง ในที่สุด….วันมามากก็มาถึง น้องสาวฮำที่ชื่อจิ๋ม ผัวตายได้ไม่นาน มาเยี่ยมเขาสองสามอาทิตย์ เขาเอาวงแหวนออกมาให้ดู ด้วยความเกรงใจพี่ชาย จิ๋มก็นั่งฟังพี่ชายอธิบายและก็พยักหน้าตามไป ราวกับว่าเข่าใจที่ฮำพูดทุกอย่าง ปล่อยๆ ไป ไม่เห็นเสียหายอะไร

       ฮำเดินเข้าไปในวงแหวน แล้วหายตัวไป………….

   แล้วเขาก็เดินลงมาจากชั้นบน จิ๋มขยี้ตาตนเองซ้ำแล้วซ้ำอีก จนตาอักเสบ ….เชื่อละทีนี้…..

    ในระหว่างจิ๋มอยู่บ้าน เพื่อนบ้านตั้งแต่เด็กชื่อเจ๊ใหญ่แวะมาเยี่ยม เอาหมาชิวาวามาด้วย ฮำก็สาธิตการทำงานของวงแหวน “นี่ดูซิ เขาคว้าหมามาจากแขนเจ๊ใหญ่ โยนลงไปในวงแหวน หมาหายตัวไปในชั่วพริบตา………ปิ้ง……..

            “เอ้ย เล่นกลได้ไม่เลวนะ ทำได้ยังไงนี่” เจ๊ใหญ่หัวเราตะโกนลั่น “พอแล้ว  เอาหมาฉันคืนมา”

           “อยู่ข้างบน ไปดูกับจิ๋มซิ” ฮำกล่าว

  พอสองสาวขึ้นไปข้างบน ไม่มีหมา ฮำหาด้านล่าง ก็ไม่มีหมาตัวนั้นอีกแหละ

     ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ ฮำใช้เวลาครึ่งวันขอโทษเจ๊ใหญ่ที่น้ำตาฟูฟ่อง โอดครวญเรื่องหมาของเธอ…………ฮือ ก่อนเธอจะจากไป

              ฮำมีแผนปั่นจักรยานจากบ้านที่สำเพ็งไปตึกเนชั่น พร้อมวงแหวนในกระเป๋า

     ตื่นเต้นมาก วันนั้นออกทีวี ฮำสัญญาจะให้ข่าวระดับชาติกับนายหยุ่น เขากำหนดเวลากับจิ๋มไว้ก่อนหน้าแล้วว่าจะทำยังไง ฮำจัดให้นักข่าวคนนั้นเดินเข้าไปในวงแหวน เมื่อนักข่าวก้าวออกมาจากวงแหวน เขาพบตัวเองยืนอยู่กลางสะพานพุทธ ฯ  และมีจิ๋มยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมวงแหวนอีกวง  

  จิ๋มยิ้มหวานจ๋อย “วงแหวนนี้ เป็นไงมั่งค่ะ” พูดจบเก็บวงแหวนเข้ากระเป๋า แล้วเดินจากไปโดยปล่อยให้นายหยุ่นยืนอ้าปากค้าง มองดูวัดอรุณฯ อยุ่คนเดียว

             ไม่นาน ฮำได้รับเงินมากมายจากนายทุนชื่อนายเจริญ ไม่ช้า วงแหวนเริ่มถูกผลิตจำหน่าย ไม่นาน วงแหวนถูกขายทั่วโลก

        สิ่งที่น่าสนใจ เรื่องราวต่างๆ ผลลัพธ์ก้าวกระโดด การคมนาคมถูกเปลี่ยนแปลงมากกมาย ผู้คนเดินทางไปไหนระหว่างกันสะดวกขึ้น เพียงก้าวไปไหนวงแหวนเท่านั้น พ่อจากร้อยเอ็ดลักลอบเข้าเมืองไปเยี่ยมลูกที่อเมริกา 

        ไม่นานมีปัญหา GM FORD TOYOTA HONDA เจ็งหมด…………….ปิดตัวในไตรมาสที่สอง อิรักใช้วงแหวนนี้ถล่มเคลื่อนพลเข้าอิสรเอล  รัฐบาลอียิปเข้าไปย้ายน้ำฝนจากแม่น้ำอเมซอลที่บราซิลมาใส่ลงใกล้ทะเลทรายซาฮารา  เกิดเป็นแม่น้ำใหม่ทำให้ระบบนิเวศของประเทศแปรปรวนสุดจะบรรยาย

         ฮำใช้เงินสร้างโรมแรมหรูเป็นสมบัติส่วนตัว เขาตั้งชื่อมันว่า โรงแรม ”ฮำ” เหมือนตัวเขาเอง แขกมาพักและยังสนุกไปตากอากาศที่พัทยา ที่ไหนก็ได้ในโลกแค่ผ่านประตู

     เล่าให้ครบ………..ควรกล่าวถึง คนตกงานมากขึ้น ว่างงานกว่า 60 % ทั่วโลก งานมากมายถูกจำกัด อย่างโลจิสติก ประชากรอพยพกันมั่วไปหมด ไม่ต้องพูดถึงการขนของผิดกฏหมาย

     อย่างไรก็ตาม ฮำคิดว่าตัวเอง เป็นผู้ให้ประโยชน์แก่มนุษย์ชาติ

        …………ฮำเอ้ย……..จบแล้วครับ

   ปล.   ทุกวันนี้ เจ็ใหญ่ยังใช้วงแหวนตามหาหมาของเธอทั่วโลก แต่ยังหาไม่เจอ

           ฮำใช้วงแหวนไปกินเนื้อหมาที่ฮ่องกง จานละ 15,000  

               

          

by นายหน้ากาก

     

     คนที่จะอยู่ตัวคนเดียวอย่างแท้จริงนั้น เป็นเรื่องที่ out ไปเสียแล้ว เราอยู่ในสังคมที่ขึ้นต่อกันอย่างสลับซับซ้อน และคนที่จะประสบความสำเร็จได้นั้น มักจะต้องพึ่งระบบการช่วยเหลือจากคนอื่นๆ ไม่มากก็น้อย

    ใขขณะที่เราคิดอะไรดี ๆ สักอย่าง บางทีเราจะไปถึงจุดนั้น บ่อยครั้งเราต้องการความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ ด้วย  ไม่ว่าจะเป็นเวลาของภรรยา ความคิดของน้องชาย พลังงานของลูก เงินของพ่อ หรืออะไรต่อมิอะไรก็แล้วแต่ นี่คือกุญแจ จากความสัมพันธ์อันนี้ ยิ่งคนอื่นมีโอกาสจะได้ผลประโยชน์จากการช่วยเหลือจากเรามากเท่าใด ความอยากช่วยก็มีมากเท่านั้น

            หลักการนี้ว่าด้วยเรื่องการมอบรางวัลให้กับคนที่ช่วยเหลือคุณนี้ เป็นวิธีการที่จะทำให้เราพบกับความสำเร็จ ผู้คนมากมายจะมีความกระตือรือร้นในการช่วยเหลือคนอื่นได้ด้วยเหตุผลว่า เขาจะได้รับรางวัลจากความพยายามของเขานั้น

      แต่ยังมีรางวัลอื่นที่ไม่ใช่เงิน ในฐานะของคน  เราอยู่ในฐานะที่ดีในการที่จะให้รางวัลนั้นเป็นการตอบแทน ทุกคนหวังที่จะได้มาด้วยอะไรสักอย่าง ลาภ ยศ ชื่อเสียง หรือ โอกาสที่จะเป็นผู้ริเริ่มในอะไรสักอย่างที่ดีมาก ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่เรามีอยู่ในตัวของทุกคน เป็นสิ่งที่จะให้กับคนรอบข้าง ว่าเขากำลังเป็นส่วนหนึ่งของความยิ่งใหญ่นั้น อัตตา ความฝัน ความต้องการ ความรัก  บางทีเราก็ต้องการสิ่งเหล่านี้มากกว่าการเงินทองเสียอีก

        ใช่เลยครับ แม่บ้านชื่อ ป้าน้อยที่บ้านพ่อกระผม อยู่มา 25 ปีแล้ว ไม่ยอมไปไหนเลย เงินเดือนแค่ 5000  ป้าบอกได้รับความพึงพอใจจากการได้ช่วยทำงานบ้าน แบ่งเบาภาระงานบ้านต่างๆ ป้าน้อยก็สบายใจ  และป้าจะไม่ยอมรับเงินเดือนเพิ่มถ้าไม่จำเป็นด้วย….เอาซิ…..

     บางครั้งกระผมปลุกแกมาทอดไข่เจียวตอนเที่ยงคืน สงสานเหมือนกัน….นั่นดิ…..เหมือนการหลอกใช้คนอื่น ยิ่งไปหลอกใช้คนแก่ ๆ ดี ๆ เข้าแล้ว ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจ บาปกรรมหนัก เอ้า! แต่กระผมไปไหนมาไหนซื้อของกินที่ชอบมาฝากทุกครั้ง อย่างไข่เค็มไชยา เป็นต้น  ป้าน้อยจะยิ้มจนแก้มปิเลยละ  มากกว่าได้เงินซะอีก…..นั่นดิ……..    

       

    

                                Once upon a time
                                          Earth
                                         Peace
                                         Dream
                                          Buffet
                                         Omaha                                        Happiness                                                                                                                                         Pornchai
                   

    

        Role Model

                                                            CD Blues
                                                                                                                                                                          Magazine   
                                                                                                                                                    Pictures
                 
                                                                                                                                                                T-Shirt
   
                                                                                                                   Cards                                                                                                                                       Golf Ball
                                                                                                                                         Annual Reports 
                                                                                                                       Bulletins
                                                                                                                                             Bricks
                                                                                                                                                                                                                                                                       Posture
                                                                                                                                                                                                  

                

โคมไฟ 

 …ทุกครั้ง
ที่หยิบขึ้นมาดู  คือมันอาจจะ
ไม่มีค่าในสายตาใคร แต่ว่ามันมีคุณค่าทาง
จิตใจในสายตาเรา บางทีหยิบของขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เอ้ย! ……
เพื่อนคนนี้ซื้อให้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ทำให้นึกถึงมิตรภาพ  ความสุข
เรื่องเก่า ๆ  และความหลังที่มีความสุข ถ้าชีวิต คนเราเดินไปข้างหน้า อยู่ตลอดเวลา
แล้วไม่ได้นึกถึงความหลังที่มี ความสุขเลย บางทีมันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ เหมือนไม่ได้พักใจ บางครั้ง
หนึ่งในสิบความสุขต้น ๆ ของคนเรา ก็คือความหลัง เพื่อนเก่า ๆที่ดี ความสุขที่เรา ได้มีโอกาสไปที่ นั่นที่นี่บ้าง มันทำ
                                   ให้รายิ้มได้ เป็นความสุข
                                        เล็กๆ น้อยสำหรับ
                                            ตัวเราเอง…                                                                                                                                                                                       
                                                                                                                                                                                                                                                                                              

              กราบขอบคุณพี่เว็บมากกกกกกกกกกกกกกกกที่สุดเลย         ร้อยยิ้มพี่เว็บกุลีกุจอหยิบโน้นหยิบนี่ให้กระผมดูใบหน้าพี่เว็บเปื้อนรอยยิ้มแบบมีความสุขที่สุดๆ เลย           อ่าน his passage to Omaha ได้ที่บล็อคพี่เว็บ                                                          http://warrenbuffettfan.blogspot.com/  …………………………………………………………………………………………….

 

porjai–March 6, 2007

สิ่งที่อยากจำกลับลืม
สิ่งที่อยากลืมกลับจำ
ซะงั้น

มาป่วน…   

http://porjai.thaivi.net/

…………………………………………………………………….
 

Jeng— March 7, 2007 @ 11:10 am

       โห ดร.โหน่ง สุดยอดอีกแล้ว

      

                 ต้วอย่าง

                                  (ที่เราอยากจะลองเขียน)

 เรียนคุณ………………………………..

(เราอาจเริ่มต้นด้วยย่อหน้าที่เป็นการเกริ่นนำ)
หรือไม่ต้องเขียนก็ได้ จดหมายไม่จำเป็นต้องเป็น
ทางการมากมายนัก และที่จริงแล้ว จดหมายที่เป็น
ทางการและเขียนเสียดิบดีเลยนั้น อาจจะทำให้
คนดี ๆ เขาเตลิดเปิดเปิงไปหมด สิ่งที่สำคัญที่สุด
ก็คือ ตรงไปตรงมา และ จริงใจ จึงควรหาทางแสดง
ออกมาทั้งสองอย่างนี้

ข้าพเจ้าเขียนจดหมายฉบับนี้ เพื่อเป็นการ
รับรองถึงข้อตกลงที่เราได้เจรจากันไว้เมื่อ………..
(วัน เดือน ปี ที่เราได้ทำไว้) ตามที่ข้าพเจ้าได้เข้าใจนั้น
เราตกลงกันในเรื่องต่าง ๆ โดยมีรายละเอียดดังต่อไปนี้
(เขียนให้กระชับๆ จำเพาะเจาะจงและลงรายการที่ได้
ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ )

1 ……..อะ…………..
2………ไร…………..
3……..เอ๋ย…………

หากเห็นว่าข้าพเจ้าเข้าใจผิดประการใด
ตามที่ได้ตกลงกันไว้นั้น โปรดแจ้งให้ข้าพเจ้าทราบ
โดยทันที มิฉะนั้นแล้วข้าพเจ้าจะถือว่าสิ่งที่กล่าวไว้แล้ว
ข้างต้นนั้นเป็นอันว่าเป้นไปตามนั้น

ขอแสดงความนับถืออย่างสูง

(ชื่อของเรา)
 

                      

by นายจำเจ = จำใจ + จำเป็น

              เมื่อเที่ยงเพื่อนวัยรุ่น-ข้างบ้าน จัดปาตี้ ชวนกระผมไปจอย

     ไปก็ไป ยังไงก็โคตรดังอยู่แล้ว ….ไปกัน

    เพื่อน ๆ เรียก มันว่าไมค์    แต่ก่อนคงชื่อ ไอ้เม้ง กระผมเดา

   มันใส่กางเกงเอวไปอยู่ที่เข่า ขากางเกงไปกองที่พื้น เข้มขัดห้อยลงมายาว มีโซ่คล้องข้างเอว คงกันไม่ให้ไปทำร้ายคนอื่น กระผมคิด ใส่เสื้อแจ็กแกตสีเหลืองมีหูด ประเภทถอดออกมาจากแถว ถนนบ๊อง ในนิวยอร์ค  หลังบ้านมันมีหิมะตกมั๊ง   

   ” ซับ ดีครับ พี่ ซับ โย วันเกิดผม มาจอยหน่อยนะพี่ แบบว่า ยูโนววอดไอแอมเซอิ้ง มานะพี่…”

   มันพูดไปสแกรช scratch ฮำไป    มือติดกันเป็นพังพืด จิ้มทางโน้นที ทางนี้ที เกือบโดนตากระผม

    อ้อ!  เวลามันพูด  มันโยกเหมือนลิงกอลิล่า 

    อยากจะถามมันจริงๆ พ่อมันเป็นลิงแม่มันเป็นเป็ดหรือไง  มันถึงเลยออกมาอย่างนี้

      “โย ของกินไม่ต้องพี่ ชิว ชิว พี่”    หัวมันยังโยกเหมือนไก่ด้วย  แล้วมันก็สแกรชฮำอีกที  

    ผมไม่เคยเห็น ฮิปทักทายแบบมือชนเคยเห็น แต่แบบพูดไปเกาไข่ไปไม่เคยเห็นจริงๆ

        นั่น เกาอีกที  เห็นแล้วทนไม่ไหว 

            ”ทำไม ทำไมน้องถึงทำยังนั้น มันเสียบุคลิก”  ถามดื้อ ๆ เพราะแก่เป็นพ่อมันได้ 

          “โอ๊……ท่าแสกชหรือพี่ โย แบบว่า พี่รู้ไหม ไม่รู้เหมือกันพี่ ….”   ไอ้เม้งตอบ แถมทำหน้างง ๆ กับตัวเองเหมือนกัน “เพราะนั่นเป็นสิ่งที่ไอ้เคน มันทำพี่ มันสอนผม….โย…เท่ออกพี่…”

            อ๋อ!   ที่แท้ก๊อปท่าเขามาอีกที ไอ้ (เซนเซอ)

      ในวันที่มันควรจะขอบคุณพ่อกะแม่มันวันนั้น มันประชุมญาติฝ่ายเพื่อนมันครั้งใหญ่

ไอ้เคนนั่นก็มา แต่มันมันเกาสองนิ้วเอง  กระผมเห็นโอกาศอันดีที่จะได้คำตอบเลยเดินเข้าไปทักทายถามไอ้เคน         “ซับ …”  ต้องมีมั่ง กลืนไปเลย

                  “โย….ไมค์บอก ท่า แสกชไอ้นั่น ……”  กระผมทำมือเกาไข่ให้มันดู ” น้องเป็นคนสอนไมค์ เพราะอะไร มีเหตุผลไม๊  ท่านี้พี่ไม่เคยเห็น…โย”

     “ผมไม่รู้จริงๆ พี่” นั้นเป็นคำตอบ ” ไอ้จอนนี่ สอนผมอีกที….” พูดจบก็ชี้ไปที่ไอ้หนุ่มผมยาว         กระผมยิ่งสงสัยเข้าไปอีก พอมีโอกาสก็ถามทันที “นั่นเป็นส่วนหนึ่งของศาสนาพวกฮิป หรือว่ามันเท่ เพราะอะไรกันแน่ โย”

            ไอ้จอนนี่หัวเราะ “ไม่ใช่อย่างนั้นเลยพี่ โย” มันตอบ “  เหงือมันออกแล้วคันพี่ เกาไปเกามา …แบบว่า…เป็นแค่นิสัยที่ไม่ค่อยอยากจะเปลี่ยนอะไร ๆ ก็เท่านั้นเองพี่”  

        อ้อ!        ..เป็นสังคัง…….นี่เอง

          

             กระผมคิดว่า บอยครั้ง ที่เราติดอยู่กับนิสัยที่ไม่ยอมเปลี่ยน โดยไม่เคยแม้จะลองคิดทบทวนเกี่ยวกับมัน ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นหรือ ง่ายนิดเดียว เหมือนถนนที่ใช้อยู่บ่อย ๆ เกิดเป็นทางรอยเกวียนยุบลงไปเท่านั้นเอง มันค่อยๆ เกิดขึ้นอย่างง่ายดาย เราเองก็แสนสะดวกสบายเสียจนไม่เคยสังเกต

          

               แล้วทันใดนั้น พอเราสังเกตจริงๆ มันก็สายเกินไปที่จะเปลี่ยนแปลง เราติดหล่มหรือไม่ก็เดินไปตามทางเกวียน ที่ยุบลงไปและนั่นแหละ

         ก็เหมือนกับการอ่านบทวิเคราะห์ของคนอื่น…… พอเราไม่ยอมหัดวิเคราะห์เอง มันยากที่จะมีความคิดสร้างสรรค์ขึ้นมา พองบออกมาไม่เป็นไปตามคาด บางทีมันก็อาจสายไปเสียแล้ว

             

                สูตรการแสกชไข่:  ลง ลง ขึ้น ขึ้น ลง ขึ้น ลง ลง ขึ้น

                                                         

                           โย…. ไปแล้วครับ   สวัสดีครับ 

…………………………………………………………………………………………….

 

Raphin  Phraiwal–March 4

55555
แฝงไปด้วยข้อคิด
ขอบคุณครับ พี่หมอโหน่ง (จอมโจรจำใจ)

              http://raphinphraiwal.thaivi.net/